François Defontaine

1964, Frankrijk

Uit zijn eenzame jeugd heeft François de liefde voor de nacht overgehouden die hem verhindert te slapen, een niet in staat zijn om een tijdschema te respecteren en de onmogelijkheid om zijn moeite met het leven te uiten. Nadat hij zijn doek heeft klaargezet en een sigaret of cigarillo heeft gerookt is hij om 10u30 klaar om te beginnen tekenen. Eerst gaf hij tv-programma’s weer, daarna had hij een periode waarin hij dieren schilderde, maar zijn grote ontdekking was het vrouwelijke naakt via het werk van Modigliani. Het is niet het stereotiepe naakt: bij François is de vrouw een kariatide. Zij wordt frontaal weergegeven, stijf, zonder of met heel summier zichtbare ledematen, een vrouwentorso met uitgesproken attributen. Geleidelijk aan heeft het genoegen om te schilderen het gehaald en is alles tot uitbarsting gekomen: de mond heeft de contouren van het hoofd verlaten en vinden we terug ter hoogte van de borst, en de borst ter hoogte van de navel. Voor hem heeft het allemaal geen belang, de delen van het menselijk lichaam zijn verdwenen om plaats te maken voor een vaag silhouet. Zijn schilderkunst is abstract geworden. François gaat rechtstreeks naar de kern: het teken.