Jean-Michel Wuilbeaux

1968, Frankrijk

Jean-Michel Wuilbeaux voert ons mee naar zijn kindertijd met grote fresco’s over zijn adoptiestad Denain. Zijn onderwerpen zijn niet exclusief, het zijn getuigenissen.

Hij schildert aan de hand van foto’s die hij zelf op de plaatsen genomen heeft. Bij grote doeken neemt hij nooit een penseel dat groter is dan nummer 5, zodat hij met kleine penseelstreken moet werken. Jean-Michel denkt veel na over de kleuren die hij gaat gebruiken en bestrooit zijn doek met kleine, kleurige ruimtes, zodat hij zich het eindresultaat kan inbeelden.

Hij heeft het lastig om zijn evenwicht tussen lichte en donkere kleuren te vinden. Al die beelden, al die stukjes geschiedenis die hij aan ons voorstelt, zullen misschien het boek vormen dat hem zal helpen zijn demonen te verjagen.